ජීවිතය අතර මැද

නැවතී ඇතැයි ඉව දැන

උඩු බුරන මුරකරුව ඔබ

සතර පා ඇතිව

ඉපිද කා ඉඳුල් ටික

ණය ගෙවා දිවි පුදා

මා රකින සුනඛ රජ ඔබ

 

දැනෙයි මා හට සෙනෙහස

ඔබේ ලෙන්ගතු ඇසුර ගැන

නොකර වර්ජන නොගෙන වැටුපක්

විසි හතර පැය මුර දේවතා ඉව අල්ලන

මා නිසා උපන්

සුනඛ රජ ඔබ

 

ඔබ දනී මා සිත

විඩා විඳ ඇති බව

බුරා උඩු නුඹත් දුක ගෙන

මගේ තනියට ලඟින් දැවටෙන

මගේ මුර දෙවි

සුනඛ රජ ඔබ

 

නිරෝෂිනී පීරිස් ගේ නුවර සඳ තරුණයි කෘතියෙන් උපුටා ගැණුනි.

ඉතිං මම සමු ගන්නෙමී

යන තැනක් ගැන නොදනිමී

ඔබෙන් ඈතක නොදුටු ලෝකෙක

තනිකමත් එක සැපතකී

ජීවිතේ මඟ අඳුරකී

එළිය ඔය හිත නොරැදුනී

සඳ කඩාගෙන වැටුණු රැය සේ

ඔබ නොසන්සුන් අහසකී

ආදරේ මහ අරුතකී

ඔබට එය තව වචනෙකී

ඒ වුණත් යළි ගන්න බැරි දේ

දීම දානය මිහිරකී

ලක්ෂ්මන් පියසේන

ලියතඹරා නුඹ හිදින්න හැමදාමත්     සැගවීලා

බවුන් වඩන තවුසන්නේ නෙතට        හසුවෙලා

නුඹට වේවි දුක්විදින්න කදුළු           වගුරලා.



තවුසන්ගේ සිල්බින්දේ නුඹයි කියා        කියාවී

නිවුනු සිතට ගිනි තිබ්බේ නුඹම කියා     කියාවී

බවුන් බිදී නුඹේ ගතට වශී වුණා         කියාවී

නුඹේ සුමුදු මුකුලිත ගත ඔවුන් අතින්     තැලේවි



නුඹේ සිතට තවුසන්ගේ සෙනෙහෙ බිදක්   වැටේවී

නිවුණු සෙනේ නුඹේ හදට මහ ගින්නක්    තියාවී

නුඹේ වතත් ගතත් පෙළා තවුසන් සිල්     ගනීවී

ලියතඹරා සිල් බින්දැයි උන් තැන තැන    කියාවී.

වැසි වස්සන ඇල් අතු දී බමුණන්ට

ආයෙමි වංකගිරි පාරමි සපුරන්ට

රුව ඇති දූ පුතුන් පිදුවත් බුදුවන්ට

ප්‍රාණසරි බිසෝ නම් බෑ දන්දෙන්ට

කිරි එරුණලු සදමහ මුත්තණු ළයට

දෙදරුන් බරට රන් දුන්නලු ජූජකට

නුඹේ බරට රත්‍රන් මුළු රටෙත් නැත

මා හිස ගියද නුඹෙ හිත බෑ දන් දෙන්ට



තෙමා වැටුණි කිදුරග නෙත් සදගිරියේ

දමා කුමරි වැඩියෙද නිසි අත් බවයේ

අදරින් පැතූ ඒ බුදු බැව් මහද බැබලියේ

එද හෙවණැල්ල මට දන් දිය හැකිද පියේ?



ඊ.එම්.බී. උපාලිගේ “කර්තෘ අඥාතයි” පද්‍යා සංග්‍රහයෙන් උපුටා ගැනුණකි.